سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

     سلام ای غم لحظه های جدایی

     خداحافظ ای شعرشبهای روشن

     خداحافظ ای شعرشبهای روشن

     خداحافظ ای غصه عاشقانه

     خداحافظ ای آبی روشن عشق

     خداحافظ ای عطر شعر شبانه

     خداحافظ ای همنشین همیشه

     خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

     تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

     تورا میسپارم به دلهای خسته

     تورا میسپارم به مینای مهتاب

     تورا میسپارم به دامان دریا

     اگر شب نشینم؛ اگر شب شکسته

     تورا میسپارم به رویای فردا

     به شب میسپارم تورو تا نسوزد

     به دل میسپارم تورو تا نمیرد

     اگر چشمه واژه نخشکد

     اگر روزگار این صدا را نگیرد

     خداحافظ ای برگ و بال دل من

     خداحافظ  ای سایه سار همیشه

     اگر سبز رفتی؛اگر زرد ماندم

                     خداحافظ ای بهار همیشه . . .

     هرچه می گردم واژه ای نمی یابم که خوبی های تورا وصف کند،

     تویی که بر کویر زندگی ام به یکباره بارن مهر می شوی،

     تویی که هر وقت دلتگ می شوم آغوش پر مهرت،

     دستان نوازشگرت، لبخند دلنشینت،

                       غبار چهره ام را محو می کند

     سکوت شب را به یاددوست، درتشویش آزرده سپری کن،

     که چنین است رسم روزگار،

     حتی یاران هم افسانه های زیبا و

     ابرهای فراری آسمان ذهن شلوغت را،

     به تمسخری بس فراخ وعمیق

     با بازی روزگارمی سنجد،

     و هرگز تورا نمی بیند که چگونه،

     خاطری چنگ خورده را به حراج گذاشته ای!

     حراجی که خریداری ندارد و تو!

     تنها به امید دیدار او در تلاطمی بی وقفه،

         شمارش خلق را تکرار می کنی . . .

  تعجب كردی!؟

  می دانم در كسوت مردان آبرومند، اندیشیدن به تو رسم، و گفتن از تو ننگ است!

  اما میخواهم برایت بنویسم،

  شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه نان! چه گناه كبیره ای…!

  می دانم كه میدانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام،

  راستی روسپی!

  از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو،

  زنی زنانگی اش را بفروشد كه نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند؟

  اما اگر همان زن كلیه اش را بفروشد تا. . .

  نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است !

  مگر هردواز یك تن نیست؟ مگر هر دو جسم فروشی نیست؟

  تن در برابر نان ننگ است؟!؟!؟!

  بفروش !تنت را حراج كن…

  من در دیارم كسانی را دیدم كه دین خدا را چوب می زنند به قیمت دنیایشان!

  شرفت را شكر كه اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین

  شنیده ام روزه میگیری، غسل میكنی، نماز میخوانی،

  رمضان بعد از افطار كار می كنی،

  محرم تعطیلی،

  من از آن میترسم كه روزی با ظاهری عالمانه،

  جمعه بازار دین خدا را براه كنم،

  زهد را بساط كنم، غسل هم نكنم،

  پیش از افطار و پس از افطار مشغول باشم، محرم هم تعطیل نكنم!

  فاحشه!!!… دعایم كن !!!

     در آن هر صبح دم بلبلان نغمه سرایی کنند و

     سحرگاهان اذان دوستی از گلدسته های شقایق به گوش برسد،

     خانه ای خواهم ساخت . . .

     پر ازگلبرگ و گل،

     پر ازمحبت وعشق،

     پر ازدوستی.

          خانه ای که در آن خورشید جاودانه بدرخشد

     فقط با یاد تو زندگی کردم و روزهایم را به شب رساندم،

     شکست و ناباوری در نظرم کلماتی بس غریب و نا آشنا بودند،

     من! لحظه، لحظه های زندگی ام را در پای قاب عکس تو قربانی کردم،

     از تمامی واژه ها، سکوت را بیشتر دوست می داشتم،

     زیرا در سکوتم فقط به تو می اندیشیدم،

     زیباترین نامی که بر لبانم جاری می شد نام تو بود،

     تو! قشنگ ترین رویای شبانه ام بودی،

     تو! تنها امید من برای رهایی از زندان غم بودی،

     اما اکنون احساس می کنم به انتهای جاده خوش باوری رسیده ام،

     مدام به خود دروغ می گفتم و قلبم را تا امروز زنده نگه داشتم اما . . .!

     اینک احساس می کنم دیگر یارای مبارزه با سرنوشت را ندارم،

     گویا در تقدیر من نیامده که تو همدم لحظه های تنهایی ام باشی،

     روزگار مرا به راهی خواهد کشاند و من محکومم که با او برم  ،

      قلبم را همینجا کنار قاب عکس تو چال خواهم کرد،

     عزیزم!

     کاش روزی می فهمیدی که چگونه بهترین لحظه های عمرم . . . ،

                                                   . . .  در آرزوی دیدار تو جان سپردند!

      گاهی میان آشناهای قدیمی نشسته ای اما باز هم غریبه ای،

      بعضی وقتها می دانی دلت پر است اما . . . ، 

      جایی را سراغ نداری که غصه هایت رابازگو کنی!

       گاهی حتی دیوارهای اتاقت هم از دست تو خسته شده اند و

       دیگر طاقت شنیدن حرفهای پر از اندوه تو را ندارند

       آن وقت است که

      چشمهایت به یکباره هوای باریدن می کند. . .